Onveilig vrijen? Daar denk je na deze ‘exenmeter’ nog wel twee keer over na! (Bron: AD)

Geplaatst op

Onveilig vrijen?!

In de strijd tegen onveilige seks hebben gezondheidsorganisaties Soa Aids Nederland en Rutgers de exenmeter in het leven geroepen. Vorig jaar won het spel al een Lovie Award, een prijs voor het beste digitale project van Europa. Volgende week wordt het onlinespel voor het eerst ingezet op een mbo-school in Velp.

Scholieren krijgen een virtuele bril op hun neus en moeten online invullen hoeveel bedpartners ze hebben gehad. Even later zien zij rondom hun (virtuele)bed niet alleen al hun exen verschijnen, maar ook de exen van hun exen. De drukte in de slaapkamer moet de scholier duidelijk maken dat hij wel heel veel mensen moet vertrouwen om zonder condoom te vrijen met zijn nieuwe partner. Want wie weet wat al die exen hebben uitgespookt? ,,Soms weten jongeren niet dat ze een soa hebben, maar geven die wel door aan een ander. Voor die risico’s willen we waarschuwen”, vertelt Suzanne Meijer, programmaleider jongeren bij Soa Aids Nederland. Ook zonder virtuele bril kun je nu al je seksuele netwerk berekenen.

De gezondheidsorganisaties kozen voor een aanpak die wel confronterend is, maar niet angstaanjagend. ,,Er zijn genoeg enge plaatjes van soa’s, maar we weten uit gedragsonderzoek dat dit vooral angst oproept en niet leidt tot preventief gedrag”, vertelt Meijer.

Drukke slaapkamer

Van de jongeren van 15 tot en met 17 jaar heeft 16 procent één of twee bedpartners gehad, 9 procent heeft het met meer dan drie mensen gedaan. Bij die laatste groep kan het dus een drukke boel worden in de virtuele slaapkamer als alle exen komen opdagen. De één biecht op dat ze wel de pil slikte, maar niet dacht aan geslachtsziektes. De ander heeft zogenaamd een latexallergie, en een derde bleek te dronken en vergat het condoom.

Verklaringen of smoesjes die Meijer bekend in de oren klinken. Uit onderzoek onder ruim 20.000 jongeren in 2017 bleek dat het slecht gesteld was met de kennis over seks. De meest voorkomende soa in Nederland is chlamydia. Wie daar te lang mee rondloopt zonder behandeling kan vruchtbaarheidsproblemen oplopen. Ook bleek uit hetzelfde onderzoek dat jongeren later beginnen aan seks – in 2017 had de helft van de jongeren van 18 jaar seks gehad, vijf jaar eerder gold dat voor de helft van de 17-jarigen – maar minder vaak een condoom gebruiken.

Meijer: ,,Praten over seks is belangrijk. Het maakt jongeren weerbaarder. Ze leren de risico’s kennen, zijn beter beschermd tijdens het vrijen en weten beter hun grenzen aan te geven.” Nu zijn jongeren vaak ontevreden over de seksuele voorlichting op school. Ze geven de lessen een 5,8. Ze krijgen vooral informatie over voortplanting, anticonceptie en soa’s, maar minder over sexting of de leuke kanten van seks.

Virtuele brillen

Binnenkort liggen er bij alle GGD’s virtuele brillen te leen voor scholieren, die de nieuwe les willen uitproberen. Soa Aids Nederland hoopt dat de onlineles aanzet tot meer lessen over relaties en seksualiteit, want die worden in Nederland nog te beperkt gegeven, stelt Meijer. Op de mbo’s is er nog minder tijd dan op het voortgezet onderwijs, waar het vaak onderdeel is van de biologieles. Dat heeft te maken met het type opleiding, denkt ze. ,,De gemiddelde docent autotechniek vindt het ongemakkelijk om met zijn leerlingen over seks te praten. Voor leerlingen is het net zo onaangenaam. We hopen met onze lessen het onderwerp aantrekkelijker te maken.”

Zelftest baarmoederhalskanker: ‘Als je er op tijd bij bent, kunnen ze nog ingrijpen’ (Bron: RTL Nieuws)

Geplaatst op
Eendenbek

Thuistest

Het voedt de hoop van onderzoekers dat vrouwen die opzien tegen de eendenbek zichzelf thuis testen.

“Nu blijkt dat thuistests net zo nauwkeurig zijn als uitstrijkjes, hopen we dat veel vrouwen die niet naar de huisarts willen voor een thuistest kiezen”, zegt een woordvoerder van het Amsterdam UMC.

Strengere controle

Joasia Kowalik deelt die hoop. Bij de nu 45-jarige vrouw werden in 2006 de eerste symptomen van de ziekte opgemerkt. “Ik was 33 en in verwachting van mijn zoon. In die tijd kreeg je pas een oproep om een uitstrijkje te laten maken als je 35 was. Die had ik dus niet gekregen.”

Nadat de voortekenen van de ziekte bij haar werden geconstateerd, volgde een operatie en werd Joasia onder strengere controle gezet. “Helaas bleek in 2013 dat de voortekenen – ondanks de controles – waren veranderd in uitgezaaide baarmoederhalskanker.”

Ingrijpen

Het traject van Joasia naar genezing was moeizaam. “Ik ben een nier verloren en mijn blaas werkt niet meer.”

Mede daarom raadt ze elke vrouw aan om zich te (laten) testen op baarmoederhalskanker. “Hoe eerder het wordt ontdekt, hoe eerder je actie kunt ondernemen tegen deze vreselijke ziekte. Als ze zien dat je het virus bij je draagt, sta je meteen onder strenge controle en kunnen ze ingrijpen en iets weghalen.”

Bankhangen, vet eten en tóch afvallen? Volgens wetenschappers is het mogelijk (Bron: Margriet.nl)

Geplaatst op
Obesitas

Toch is het volgens wetenschappers in de toekomst mogelijk.

Het enige wat je hiervoor hoeft te doen is een pil te slikken die een bepaald gen blokkeert, zo blijkt uit een onderzoek van de Flinders University in Australië.

Geen overgewicht

Voor het onderzoek werd het RCAN1-gen geblokkeerd bij een aantal muizen. Hoewel de gemanipuleerde muizen aanzienlijk meer aten dan de niet-gemanipuleerde muizen, hadden ze geen last van overgewicht. Zelfs met een ‘high-fat dieet’, een dieet dat voor zestig procent bestaat uit vet, kwamen de muizen niet aan.

Bruin vetweefsel

Volgens wetenschappers zorgt een blokkade van het RCAN1-gen ervoor dat wit vetweefsel wordt omgevormd tot bruin vetweefsel. Het witte vetweefsel dient alleen als opslag van vet, terwijl het bruine weefsel energie omzet in warmte. Deze energie (calorieën) haal je uit voeding. Meer bruin vetweefsel betekent dus dat je meer energie gaat verstoken en meer kilocalorieën verbrandt.

Ontwikkelen van pil

Damien Kieting, hoofd van het departement van Moleculaire- en Celfysiologie van de Flinders University, is druk bezig met de ontwikkeling van een pil voor mensen dat het RCAN1-gen kan onderdrukken. “Het zou ideaal zijn als er een soort pil beschikbaar komt, die ervoor zorgt dat je kunt afvallen, zonder dat daar een dieet of extra beweging aan te pas komt. Vooral voor mensen met obesitas,” aldus Kieting.

Groot nadeel

Volgens Astrid Postma-Smeets, expert voeding en gezondheid van het Voedingscentrum, is er echter wel een grote ‘maar’: “Hoewel het in de toekomst misschien helpt om minder snel overgewicht te ontwikkelen, mis je wél de belangrijke gezondheidsvoordelen van gezonde voeding en beweging. Zeker als je ongezond blijft eten.”

Voor het eerst op grote schaal bewezen: ADHD zit in je DNA (Bron: RTLNieuws)

Geplaatst op
ADHD

Wetenschappelijk onderzoek heeft nu aangetoond dat genen op 12 plaatsen in het DNA een rol spelen bij het ontstaan van deze concentratiestoornis.

Dit blijkt uit onderzoek van een internationaal team. “Het is echt een belangrijke stap”, zegt Barbara Franke, hoogleraar Moleculaire Psychiatrie van het Radboudumc en onderdeel van het team. “We wisten al dat ADHD sterk erfelijk bepaald is, nu hebben we de eerste genetische variaties aangetoond die aan de grondslag liggen van deze erfelijkheid.”

Bij het onderzoek is het bloed of speeksel van meer dan twintigduizend mensen met ADHD, grotendeels uit Europa en de Verenigde Staten, onderzocht. Het DNA is vergeleken met dat van 35.000 mensen zonder ADHD. “We hebben op 12 plekken in het DNA genetische variaties gevonden die van invloed zijn op het ontstaan van ADHD.”

Lange weg te gaan

“Bij mensen die veel van deze genen hebben, is het risico op ADHD twee tot vijf keer zo hoog als bij mensen die deze genen niet hebben”, legt Franke uit.

Franke hoopt dat bloedonderzoek van mensen met ADHD in de toekomst meer kan vertellen over genetische aanleg voor ADHD. Zo kunnen onderzoekers en behandelaars meer inzicht krijgen in de aandoening. “Hopelijk kun je in de toekomst ook makkelijker voorspellen of een kind bijvoorbeeld een grotere aanleg heeft en er vroeg bij zijn.”

Hiervoor is wel nog meer onderzoek nodig. “Met de resultaten die we nu in handen hebben, kunnen we wel meer te weten komen over de biologische processen achter ADHD.”

Klein verschil

“De omvang van dit onderzoek is vernieuwend”, bevestigt professor Sarah Durston. Ze is hoogleraar bij het UMC Utrecht Hersencentrum. “Alle andere onderzoeken hebben de statische correctie niet overleefd. Dit onderzoek vanwege de grote aantallen wel.”

Je mag dus concluderen dat er verschillen zijn in de genen bij ADHD’ers. Toch plaatst Durston ook een kanttekening. “Het verschil is alleen zo klein dat het op dit moment geen klinische relevantie heeft.”

Verschillende factoren

Daar komt bij dat bij ADHD verschillende factoren elkaar beïnvloeden, zoals de omgeving en de genetische aanleg. Daarnaast komt ADHD in verschillende vormen voor. Hierdoor is het niet mogelijk om één behandeling of één medicijn te ontwikkelen voor alle ADHD’ers.

Durston: “Je zou in de toekomst wel toe willen naar voorspellingen van hoe een genetisch verhoogd risico in een drukke omgeving kan leiden tot een verhoogd risico op ADHD. Maar zover is het nog niet.”

 

Cindy verlost van maagband (Bron: Telegraaf)

Geplaatst op
Virtuele Maagband

Cindy van Rhee is blij om verlost te zijn van haar maagband.

Wat eerst een zegen leek om haar ernstige overgewicht van toen 120 kilo terug te brengen, werd later een regelrechte hinder. Met misselijkheid, braken en pijnklachten in de nacht. Bij het draaien op haar zij voelde ze het bandje van binnen trekken.

„Eigenlijk kon ik alleen maar vloeibaar voedsel kwijt”, zegt de 55-jarige Almeerse, bij wie inmiddels een ’gastric bypass’ is uitgevoerd. Daarbij is haar maag chirurgisch verkleind en haar spijsverteringskanaal omgeleid. Ze weegt nu 87 kilogram.

„Nu gaat alles goed, maar toen kon ik eigenlijk alleen nog ijs en vla probleemloos kwijt. Brood en aardappelen nuttigen ging niet: dat soort eten stapelde zich op. Het werd daar van binnen één groot gistend reservoir. Ik had er veel buikpijn door.”

Waarschuwing

De problemen die mevrouw Van Rhee schetst, vormen in wezen de kern van een indringend advies door het Meldpunt Bijwerkingen Implantaten van het RIVM in Bilthoven. Gisteren waarschuwde dit kenniscentrum voor de langetermijngevolgen van een maagband: „Patiënten kunnen jaren na het plaatsen van een maagband ernstige darmproblemen krijgen.”

Maagbandjes worden in Nederland bijna niet meer geplaatst bij patiënten met ’morbide obesitas’ (ziekelijk en zelfs levensbedreigend overgewicht). „Er zijn echter nog vele duizenden patiënten die ze dragen, dikwijls tot hun grote tevredenheid”, zegt maag-darmchirurg dr. Huib Cense van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. Dit ziekenhuis was in 1991 het eerste centrum dat maagbandjes aanbracht ter behandeling van extreem overgewicht.

Bypass

Vanwege de genoemde nadelen werden er in de jaren daarna ook weer talloze verwijderd. Goeddeels werden ze vervangen door de gastric bypass, soms door een gastric sleeve, chirurgische technieken die beide tot doel hebben de opname van voedingsstoffen en calorieën te beperken. Bij de gastric bypass-operatie wordt de maag deels kleiner gemaakt en wordt een verbinding gelegd met de dunne darm. De gastric sleeve is een operatie waarbij de maag wordt verkleind: ongeveer twee derde van de maag wordt weggenomen, waarna een smalle, buisvormige maag overblijft.

’Bariatrisch’ chirurg Cense erkent de ’mechanische problemen’ die zich met maagbandjes kunnen voordoen. „Zoals bandjes die gaandeweg verschuiven, waardoor ze niet meer naar behoren doen wat ze zouden moeten doen.”

Darm

Volgens de RIVM-onderzoekers kan het gebeuren dat de dunne darm omstrengeld raakt door de slang van de maagband, soms jaren na plaatsing. Dat kan de doorgang van de darm ernstig belemmeren. Patiënten met klachten hadden niet altijd heel hevige buikklachten. Soms waren ze mild en steeds terugkerend, aldus het RIVM. „Het is van belang dat patiënten met buikpijn aan hun huisarts aangeven dat zij een maagband hebben.”